Zaman ilgəyi və ya Anastasiya Romanovnanın postmodern qayıdışı

Zaman haqqda xəyala dalmışdımki fikir evimin qapısı döyüldü.Həqiqət yenə qapımda idi.Dediki dostunun dediyi zaman ilgəyi elmi dildə xronoanamalogiya deyilən iddia düzdü.Sual elədimki bunu mənə izah edə bilərsən.Cavab verdiki buyur Murad.
Qısa bir səyahətə çıxdıq çərxi fələk gətirdi bolşevik inqilabının olduğu vaxta və orda qaçan iki mühün insanın yanına.Uşaqları tanımadım.Dövran tez dəyişdi.Başqa zaman və məkan.Əsilzadə görünüşlü bir xanım.Tərcümə ilə məşğul idi.Yarım saat sonra piano arxasına keçdi bəstələdiyi musiqni ifa elədi.Notlara yenidən baxdı bəzi düzəlişləri etdi.Qapı döyüldü bir balaca uşaq içəri daxil oldu.Ağız açıb yalnız bir söz soruşa bildim bura haradı?Cavab verildiki Alyaskaya yaxınıq.Birdən Divardakı rəsm gözümə sataşdı və heyrətə gətirdi
-Bu rus Çarı ikinci ...(Sözüm ağzımda qaldı)
-Həəəəə.Bu da Anastasiyadı.
 Geri dönürük.Güman buduki Ananstasiyanın hazırki dövrdəki zühurunu görməlidik.İnsnaın yenidən qayıdışı barəd elmdə dində kifayət qədər danışılmışdı.Murad zaman zaman bu ağır mövzualrı cəsarətlə araşdırmış.Axırda dinin ,fəlsəfənin,elmin sintezinin tezislərini işşləyib hazırlamışdı.Ruhun təzahürlərini onları geri gətriməyi və s elmlərini qapısını döymə cəsaərətini tapmış fəqət sona qədər gedə bilməmişdi.Zaman təkrarlanması və sürətlənməsi fikrini ilk dəfə orta məktəbdə demişdi lakin ona gülmüşdülər.İndi imkan vardıkı gördüklərini hər kəslə paylaşsın.Yanındakı yoldaşı bu sualı verdi
-Anastasiya Romanovnanın varlğı barədə hələdə təraddüdlər var.Hər kəsə maraqlı mövzudu.Amma bu zamanda təzahür edibsə ilk yaşam dönəmində nəsə böyük iş görüb.Bu iş nədiki?İndi kimin vücudundadı?
-Anastasiya Romanovna elə bir iş başlatdıkı onu müasir dövrdə çox adam edir və haqlı nüfuz sahibi olur,tanınır.Amma Anastasiya bu etdiyini əbədi olaraq materyalist anlaya bilməyəcək.Müasir dövrdə ilk dəfə elita mənsubu xanımların cəmiyyətə bütünləşməsinin əasını qoydu.Fikir verdinsə musiqi bəstəlyirdi,tərcümə edirdi o uşaqda onun tələbəsi idi.O çox insanda təzahür edib.Səni isə ən sadəsinin yanına aparıram.Anastasiyanın həmişə xəyal edib olması istədiyi amma heç cürə ola bilmədiyi bir insanın yanına.
  Zaman keçir və Bakıdayam.Xarici Dillər Universitetinə gəlib bir otağın qarşısnda dayandıq.Qapının üzərində  Tədris işləri üzrə dekan müvani yazılı lövhə asılmışdı.İçəri keçdik Bizi heç kim görmürdü və içəridə bir otaq və o qız.Bayaqki piaono çalan qız.Sadəcə bir az daha qarayanız olub.Murad bu qiza bir daha diqqətlə baxdı.Bu qızı tanıyırdı.Bu qız Fatimə idi.Kübar təbiətli,ziyalı və sakit bir insan idi.Həmdə müəllimə idi.O da tərcümələr edirdi.Musiqiyədə meyli vardı.Həyatını elə qurmuşduki elə bil ancaq öyrənməyə öyrətməyə doğulub.Səhnə möhtəşəm idi.Məchul şəhzadəni bütün dünya axtarırdı amma bu insan gözlərinin qarşısında işıq saçırdı.Demək Fatimənin varlığındakı məna bu imiş.Bu səhnənin sonsuza qədər davam etməsini istəyridi Murad.Məhcul şəhzadəni bütün varlığı təmsil edən Fatiməni bütün ömrünü izləməyədə razı idi.Səslizliyi,baxışındakı kübarlıq,üzündəki o ilahi ideya,saflığı hətta tərcümə etdiyi mətnə baxışı belə eynən bayaq gördüyü məchul şəhzadəyə bənzəyirdi.Demək İlahi bu sadə insanlardan o məchul şəhzadənin başlatdığı

işə mükəlləf bu qız imiş.Sadəcə heyrət və iftixar.